Foto's maken is mijn lust en mijn leven. Er is heel veel te zien, vlakbij of iets verder weg. Soms heel groot zoals een heel landschap en soms slechts een miniem stukje ervan zoals een bloem, een blad of een klein deel van een heel gebouw. Jammer is dat we er vaak niet bij stil staan, verzonken in haast of gedachten gaan we door. We zien het, maar besteden er geen aandacht aan. Mijn camera is mijn geheugen, legt momenten van intens geluk vast of een idee dat ineens opkomt. Ik ga daar helemaal in op en vergeet zelfs te ademen.
Ik beschouw mezelf niet als artiest. Ik ben ik en niets meer, doe gewoon wat mijn gevoel me ingeeft. En toch.......
Zoals zovelen houd ik een camera vast sinds mijn kinderjaren. In mijn geval de jaren 70 want ik ben geboren in 1963. Mevrouw Van der Pluym leeft waarschijnlijk al lang niet meer, maar zíj was het die mij de eerste beginselen heeft bijgebracht van het fotograferen. Jarenlang ben ik wandelend naar mijn werk gegaan en kwam ik soms veel te laat omdat het een schitterende ochtend was en het bos te mooi om er snel doorheen te stappen. Twee jaar geleden heb ik besloten dat creativiteit belangrijker is in mijn leven dan een vaste baan en bijbehorend salaris. Sindsdien ruim ik veel tijd in voor dat waar ik goed in ben, spelen met taal en met beelden.
Ik heb nooit een cursus of opleiding gevolgd; ik houd ervan om te leren door te experimenteren, te vallen en op te staan.
Kristian Kolstrup-Jansen